"Zomer 2002.
De interviews voor 'Meisje' gaan door in een bureau bij Cinélibre. Iedere ochtend verbaas ik me over de exotische planten in de kamer. Alles lijkt er afgestemd op hun welzijn: het licht dat via het glazen dak binnenkomt , wordt gefilterd , de vochtigheidsgraad is er perfect. Een kaktus met 'n lengte van anderhalve meter is zorgvuldig gespalkt met stokjes en draagt aan het uiteinde 'n prachtige papegaai-achtige bloem. Kleine stekjes staan in bokaaltjes water om wortel te schieten. Tussen de planten een collectie VHS'en DVD's van de voor mij beste films van de laatste 10 jaar. Ik besef dat ze stuk voor stuk door Cinélibre zijn gedistribueerd.

Op een ochtend word ik in de hall van Cinélibre begroet door een goed verzorgde hond met een ontroerende blik. Ik volg de kwispelende hond naar het bureau. Eliane staat er in de serre-achtige ruimte haar planten te verzorgen. Zij en de hond zijn terug van op reis. Blijkbaar hadden we al die tijd de eer gehad om in haar bureau te mogen zitten.

Aan het einde van die dag vraag ik terloops aan het onthaal wie de planten verzorgt als Eliane weg is. "Oei, oei, dat is niet simpel, daar heeft ze een hele handleiding voor. Iedere plant heeft een andere verzorging nodig", vertrouwt de vrouw aan de balie me toe.

Na haar woorden worden me een aantal dingen langzaam duidelijk. De kracht van Cinélibre om zo klein en zo groot(s) tegelijk te zijn heeft misschien wel iets met die planten van doen.

Iedere plant heeft een andere behandeling nodig en de juiste plaats: de struiken zorgen voor de lommerte voor de stekjes zodat ze de tijd hebben om te groeien. Dat is wellicht de kracht!

Maar er is nog iets wat een tuin uniek maakt: "groene vingers". En die hebben ze Eliane en haar equipe.

Bedankt voor jullie specifieke en fantastiche zorg bij de release van 'Meisje'."

Dorothée van den Berghe