Cinelibre - Cineart

Karin Beyens en Eliane du Bois
in Cannes

Ik werkte bij Cinélibre van Mauvais Sang tot La Promesse.

Persverantwoordelijke, marketing, aankoop van films, uitdelen van reclamefolders, opstellen van de vragenlijst voor de sneak previews, barman bij de sneak previews, meedesamenstellen van het (eerste) programma van Ecran Total. Werken bij Cinélibre was : alles doen. Dat had zo zijn zware dagen, maar ook zijn intense ogenblikken.
Tran Anh Hung herkent me nog steeds omdat ik tot tranen toe de Franse persverantwoordelijke trachtte te overtuigen om Emir Kusturica naar Gent te laten komen. Tran Anh Hung zei me dat hij nooit meer een uitnodiging voor een Festival zou weigeren, want hij besefte toen dat er aan de andere kant van de lijn iemand diep ontgoocheld was. Emir Kusturica kwam naar Gent voor 'Underground'.
Jean-Pierre en Luc Dardenne keken vreemd op dat een nederlandstalige (samen met Eliane du Bois) verantwoordelijk was voor het uitbrengen van La Promesse. Na de release namen we afscheid als vrienden.

En dan de Festivals. Het lijkt leuk, maar mijn beste Cannes was toen ik niet voor Cinélibre werkte. Ik zou in juni beginnen en plande mijn vakantie tijdens Cannes. De ultieme luxe : vakantie terwijl iedereen werkt. Of toch bijna. Eliane (ook op de foto) belde me tijdens die vakantie en vroeg of ik het laatste weekend naar Cannes wilde komen om twee films te zien : La Belle Noiseuse en Van Gogh. Ik kon niet weigeren en vertrok met mijn vakantiekleren. Maar ik had er niet op gerekend dat Eliane ervoor gezorgd had dat we naar de avondvoorstelling van Van Gogh gingen. Avondvoorstelling betekent avondkleding. Die avond ben ik erin geslaagd om met de goedkoopste kleren uit mijn kast naar de voorstelling te gaan : een witte strandshort dat ik in Indië gekocht had voor 20fr. en een zwarte vest waarin ik in de trein geslapen had. Telkens ik nu de trappen van Cannes oploop denk ik aan die eerste keer.

Karin Beyens